Het is lang geleden, maar ik vond het toch weer eens tijd voor een blog

Ik las deze week een blog, waarin de schrijfster benadrukt dat ADHD en Autisme geen modeverschijnselen zijn. Even ervoor las ik een artikel, waarin een psychiater op zijn sterfbed toegeeft dat ADHD een verzonnen ziekte is.

Hoewel ik begrip voel voor het eerste blog en de reacties daarbij, geeft het tweede artikel weer wat ik al jaren denk. Dit bleef me bezig houden tot me helder werd waarom: zoek ik en zoeken wij niet veelal de dingen buiten ons zelf omdat we dan niet de verantwoordelijkheid hoeven te dragen om in onze eigen spiegel te kijken?

Als ik dat vertaal naar de door mij gelezen artikelen: als we ons geen raad weten met het gedrag van ons kind of van een kind op onze school, zijn we blij dat het kind een diagnose krijgt. Dan kunnen we het immers oplossen, desnoods met Ritalin. Een middel dat in Engeland verboden is omdat zij het als gif zien! Als we maar niet in de spiegel hoeven te kijken en ons vragen hoeven te stellen als: wat doe ik, wat doen wij als ouders of als opvoeders waardoor het kind zich gedraagt zoals het zich gedraagt? Of waarom kunnen we niet omgaan met een kind dat drukker is dan gemiddeld? Laat staan beantwoorden…

Maar dit speelt veel breder: hoe vaak ligt, dat waar we tegenaan lopen, aan de ander of aan iets anders? Aan wat die ander doet of heeft gedaan, aan de omstandigheden, aan het werk, of wat dan ook? In plaats van dat we kijken naar wat onze eigen rol is in wat ons tegenzit. Als we niet lekker in ons lichaam zitten, ligt dat bij voorkeur aan een afwijking of ziekte. Dan kunnen we opereren of een pil innemen. Alles om maar niet te hoeven zien dat we ons eigenlijk niet goed voelen.

Volgens mij wordt hier een eeuwenoud paradigma aangeraakt: ik durf niet naar mezelf te kijken omdat ik er dan achter zal komen dat ik niet deug, het verkeerd doe, dat ik ‘schuldig ben aan’…

Schuld en schaamte! Hebben we die gevoelens niet allemaal meegekregen vanuit onze kerkelijke opvoeding en slepen we deze niet al eeuwenlang met ons mee?

Mij gaat het niet om schuld of schaamte. Waar het me wel om gaat is dat ik verantwoordelijkheid neem: dat ik durf te zien hoe het zit en het waarneem zonder oordeel. Dat ik kijk waar mijn gedrag en mijn overtuigingen vandaan komen, dat leer te accepteren en me er misschien zelfs van kan bevrijden. Wanneer me dat lukt ervaar ik dat het niet alleen voor mezelf lichter wordt, maar dat ook het gedrag van mijn kinderen verandert, dat ik lekkerder in mijn lichaam kom te zitten, et cetera.

Als ik naar mezelf kijk doen alles voor om de harmonie te houden, wil ik dat alles perfect is, wil ik mezelf en mijn omgeving van ‘pijn’ ontzien. Herken je dat? Ik weet dat dit helemaal niet kan. Het leven is fantastisch, maar niet omdat alles zo leuk en mooi is. Juist niet! Het leven is zeker fantastisch, maar kan alleen zo worden ervaren omdat licht en donker, yin en yang, liefde en angst er beiden zijn!

Ik heb mezelf dan ook de vraag gesteld waar ik voor kies: weglopen voor de pijnlijke dingen en alle vervelende dingen buiten mezelf blijven houden? Of mijn verantwoordelijkheid nemen, de pijnlijke dingen aangaan, dat durven voelen, me zo ontwikkelen en van daaruit de enorme rijkdom van het leven ervaren. Ik kies voor het laatste, hoe moeilijk ik dat het grootste deel van de tijd ook vind!

En jij? Wat vind jij? Hoe zie jij dit?

Dit bericht werd geplaatst in aandacht. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s